Δομές Μεγάλης Κλίμακας

Περίληψη

«Όταν ο λύκος δεν είν’ εδώ τα παραμύθια ξεπλένουμε από το δέρμα μας… η βαρύτητα χάνει το παιχνίδι… οι γοργόνες πίνουν τσάι γιασεμί στα μπαλκόνια… το άλφα και το ωμέγα ηρεμούν… ο καρκίνος απλά είναι ένα ζώδιο… ο Κάιν είναι απλά το αρνάκι… η Αλίκη εγκαταλείπει τη Χώρα των Τραυμάτων… η Κοκκινοσκουφίτσα είναι αυθάδης… ο λύκος την ερωτεύεται παράφορα…»

                                                    

«Διχάζομαι/ Είναι που βούτηξα στα βρόμικα νερά/ των εξωγενών προσδιορισμών:/ Μια Γυναίκα Ευνούχος/ Ευπροσάρμοστη, συγκαταβατική, ακρωτηριασμένη/ Ή η Μέδουσα-γοργόνα θνητή/ που με το απεχθές βλέμμα της/ πετρώνει το ανοίκειο στρεφόμενη κατέναντι/ Ή ασεβής Μαγδαληνή, μια μάγισσα του Σάλεμ,/ κόρη της Εύας ή της Ιοκάστης,/ που με τις αμαρτίες της/ ξεπλένει τα πέλματα του Οιδίποδα/ (Για ένα μήλο. Κατακόκκινο.)/ Τις Κυριακές θα μ’ ήθελες παιδί/ χωρίς επίκτητες κηλίδες/ ή τις ρυτίδες που μου χαλούν το πρόσωπο/ Τις Κυριακές θα ήθελα να γίνομαι μικρή/ Κι όμως…/ -τι έκπληξη, μπαμπά!-/ Γερνάω. Πώς να στο πώ;»

 

Ο ποιητικός κόσμος της Χριστίνας Κασσεσιάν είναι ένας κόσμος δομημένος σαν μοντερνιστικό αρχιτεκτόνημα, με έμφαση στην απλότητα των υλικών και την καθαρή γεωμετρία. Όπου τα υλικά είναι μόνο οι λέξεις, λέξεις που φέρουν στις πλάτες τους όλο το βάρος του κόσμου, αναζητώντας την ισορροπία ανάμεσα στη μαγεία και την πραγματικότητα, ανάμεσα στην τάξη και το χάος… Ο αυτοαναφορικός κόσμος της Χριστίνας Κασσεσιάν υποκλίνεται σε καθετί το οικουμενικό, είναι ένας κόσμος όπου η ανθρωπιά, η ταυτότητα, τα έμφυλα φαντάσματα, το βίωμα, το τραύμα, ο έρωτας, η κατάθλιψη, το παιδί που χάθηκε, το παιδί που βρέθηκε, η πόλη και το τοπίο, η μάνα, ο πατέρας, ο παππούς, η γιαγιά, το Δουργούτι, οι Κυριακές και η σκάλα γεννούν το συναίσθημα. Και το ποιήμα χτίζεται, βίαια, ακατάσχετα, ορμητικά∙ αλλά και σταθερά, αρμονικά, περίτεχνα σαν κοφτό κέντημα με βελονάκι, σαν εργόχειρο υφαντό που κλείνει μέσα του μιαν ιστορία, την ιστορία της, την ιστορία του κόσμου…