Αφή και Θέρος

Περίληψη

Άτιτλα, ανένταχτα, κραυγές ή σιωπές, μικρής ή μεγάλης φόρμας, άλλοτε ως χειμαρρώδης έκφραση και άλλοτε ασκήσεις ύφους και αφαίρεσης που διεγείρουν τον νου και φλερτάρουν με στοχασμούς και σοφίες ενδεδυμένες με λυρισμό και ποιητική διάθεση… «Αφή και Θέρος» ή αλλιώς οι πολλές και αντιφατικές μέσα στην αλήθεια τους όψεις της ζωής, του συναισθήματος, της έκφρασης, της ψυχής του γράφοντος. Ο Τιμολέων Γκέτσος στην πρώτη του αυτή συλλογή με την οποία συστήνεται στο κοινό, αφήνει την εσωτερική του φωνή να μιλήσει χωρίς καμουφλάζ. Εκθέτει τον έσω εαυτό του μέσω στίχων εξομολογητικών, τον κάνει βορρά, τον προσφέρει, τον θυσιάζει και τα ποιήματά του «θερίζουν τον χρόνο», οι λέξεις του με το άρωμά τους γίνονται «το κυρίως γεύμα του κόσμου». Κάθε ποίημα είναι ένα άγγιγμα, ένα άπλωμα του χεριού για επαφή, για συνομιλία, για ανταλλαγή. Και σαν διαβάτης, ο αναγνώστης περπατά σε ένα προορισμό με ημίφως, τίποτα δεν λούζεται από φως, τίποτα δεν σκεπάζεται από το απόλυτο σκοτάδι, όλα είναι υπό διαπραγμάτευση, όλα είναι υπό αμφισβήτηση, όλα εγκυμονούν στο τέλος μιαν ελπίδα ανθρώπινη και τρυφερή. Όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά γράφει «Το  φρούδο φως απλώνεται  παρηγορώντας τα τσιμέντα./ Το χάδι πέφτει ζεστό μόνο επειδή είναι περαστικό. /Σηκώνεσαι για να αποτραβηχτείς στα ενδότερα/και βλέπεις τη σελήνη ν’ ανατέλλει…»